از وصاياى امام كاظم «عليه السلام» به هشام:
يا هشام! إنّه لم يَخَفْ اللهَ من لم يَعقلْ عن اللهِ ومن لم يَعقلْ عن الله لم يَعقدْ قلبُهُ على معرفةٍ ثابتةٍ يبصرُها ويَجد حقيقتها في قلبه.
(تحف العقول صفحه 388)
كسى كه هيچ آگاهى و معرفتى از خداى متعال ندارد از خدا نمىترسد. هر چه انسان معرفتش از خداوند بيشتر باشد خشيت الهى در دل او بيشتر سايه خواهد افكند. هيبتِ عظمت، بطور طبيعى انسانِ آگاه به آن عظمت را وادار به خضوع و خشيت مىكند.
آنكه تعقل در امر الهى نكند هرگز در دل خود نور بصيرت و نور معرفتى هم احساس نمىكند. بصيرت قلبى و نورانيّت ناشى از آن با خواندن و شنيدن به دست نمىآيد بلكه عبادت، مجاهدت، تزكيه نفس و تلاش لازم دارد و اين بصيرت اگر ثابت باشد و انسان حضور آن را در قلب خويش احساس كند علاج همه جهلها و گمراهيهاست.
آنكه تعقل در امر الهى نكند هرگز در دل خود نور بصيرت و نور معرفتى هم احساس نمىكند. بصيرت قلبى و نورانيّت ناشى از آن با خواندن و شنيدن به دست نمىآيد بلكه عبادت، مجاهدت، تزكيه نفس و تلاش لازم دارد و اين بصيرت اگر ثابت باشد و انسان حضور آن را در قلب خويش احساس كند علاج همه جهلها و گمراهيهاست.
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸۵/۰۹/۲۶ ساعت توسط آهویی
|